Η αγάπη μου και η τόσα χρόνια ενασχόληση μου με τις τέχνες γέννησε την ανάγκη να δημιουργήσω αυτό το blog με την φιλοδοξία να μοιραστώ με συνοδοιπόρους μου καλλιτέχνες , ποιητές , συγγραφείς , συνθέτες , μουσικούς , χορευτές , ζωγράφους , φωτογράφους , αρτίστες γλυκούς ξεχωριστούς της ψυχής μας τα πονήματα . ~Φάνυ Φωτεινή Πολέμη~

Δευτέρα, 23 Απριλίου 2018

Διώχνε καθετί τοξικό από δίπλα σου της Marsie Tozan

artwork Ray Caesar





Διώχνε καθετί τοξικό από δίπλα σου

 Τοξικοί νομίζεις είναι λίγοι. Κοίταξε λίγο καλύτερα γύρω σου. Είναι παντού. Άτομα χωρίς ιδανικά, αξίες, ασχολίες, συχνά και χωρίς νόημα στη ζωή τους. Άτομα που σου ρουφάνε την ψυχή, γεμίζοντάς τη μία εμετική μαυρίλα που εσύ αδυνατείς να ξεράσεις από πάνω σου. Άλλες φορές, άκρως καταπιεστικοί, ενώ μερικές τραγικά αδιάφοροι. Και με τον όρο «αδιάφοροι», εννοούμε βαρετοί. Πολύ βαρετοί. «Πού να μπλέκω με τοξικούς ανθρώπους», σκέφτεσαι κι η ζωή γελάει! Γιατί ξέρει. Ξέρει πως ο υποψήφιος στραγγαλιστής της ψυχικής σου οντότητας, καραδοκεί στο επόμενο στενό. Οπλισμένος με όλη του την τέχνη να εκτελέσει εν ψυχρώ κάθε θετική σκέψη και συναίσθημα που μπορεί να αισθάνεσαι. Τους έχεις δίπλα σου καιρό. Μπορεί και χρόνια. Ακόμα δεν έμαθες; Χαρακτηριστική τους φράση, «βαριέμαι», καθώς το συνηθέστερο mood τους, δεν περιέχει τίποτα περισσότερο από απραξία και μία τραγική ρουτίνα. Στέκονται πλάι σου κι απλώς σε γεμίζουν αρνητικότητα. Νιώθεις να σε πνίγει ακόμα και η παρουσία τους στο χώρο σου. Το δέρμα τους βρομάει απελπισία και τα ιδανικά κι οι αξίες τους ισούνται με το απόλυτο μηδέν. Είναι από αυτούς που δε θα ακούσουν ποτέ τα προβλήματά σου -κι αν το κάνουν –εντελώς αναγκαστικά– η απάντησή τους θα περιέχει τα εξής: «Ε, και τι έγινε, όχου, μη μου τα λες πάλι, μην αγχώνεσαι, ρε, καλά, τα δικά μου είναι χειρότερα». Αυτοί και μόνο. Τι κι αν για εσένα επέρχεται καταστροφή. Δεν τους νοιάζει. Όχι. Δεν το κάνουν επίτηδες. Συνήθως το κάνουν επειδή το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η άμοιρη ύπαρξή τους. Θα σου πουν σίγουρα τι έκαναν, πόσο τους αγχώνει που η Γη είναι στρογγυλή κι όχι επίπεδη, θα αναιρούν κάθε λίγο και λιγάκι πράγματα που είπαν, θα σου λένε για στόχους κι όνειρα που δυστυχώς θα μένουν μόνο λόγια. Κανένας λόγος ύπαρξης! Περνάνε παροδικά φεγγάρια που ζουν έξω απ’ την τραγικότητά τους, μα αυτά είναι λίγα. Δε θα σου πουν ποτέ έναν καλό λόγο, γιατί είναι ανασφαλείς. Είναι εκείνοι που θα βγουν με την παρέα, την οικογένεια, τη σχέση τους και θα χαλάσουν με ό,τι τρόπο σκεφτούν την ατμόσφαιρα. Δυστυχώς, είναι μανούλες στη χαλάστρα. Ενθουσιασμός πουθενά, καμία όρεξη για κουβέντες ποικίλης ύλης, καμία αγάπη και σεβασμός για τους ίδιους και τους γύρω τους. Άκρως χειριστικοί, ελέγχουν τη διάθεσή σου με μία τους λέξη. Γίνεσαι υποχείριο της κακομοιριάς τους. Κάτι έξτρα; Ακραία εγωιστές. Και ζηλόφθονες. Μιλάμε για εγωισμό, όχι αστεία. Ναι, σε κάποιες περιπτώσεις είναι καλό να είμαστε εγωιστές, μα όχι να αγαπάμε μόνο εμάς, χωρίς να δίνουμε την παραμικρή σημασία στους γύρω μας. Μόνο η πάρτη τους και κανένας. Και ζηλεύουν ακραία. Θα ζηλέψουν την επιτυχία σου, δε θα την επιβραβεύσουν ποτέ, δε θα σου δώσουν ποτέ συγχαρητήρια. Θα ζηλεύουν το γεγονός πως έχεις ζωή, όταν ο χαρακτήρας τους δεν τους επιτρέπει να έχουν. Όλα τους φταίνε. Η ζωή τους, η δουλειά τους –που, αν έχουν, συνήθως σιχαίνονται–, εσύ, ο ρημαδιασμένος ο Ερμής που είναι ανάδρομος. Ρίχνουν πάντα ευθύνες στους άλλους κι αποφεύγουν να λαμβάνουν κάθε ευθύνη. Δε ρισκάρουν και δεν ξέρουν τι πάει να πει ρίσκο. Εκεί, στο κουτάκι τους, ερμητικά κλεισμένοι. Ελαττώματα πολλά, κι όμως, συνεχίζουν να ασχολούνται με λάθη άλλων. Και εσύ ακόμα αναρωτιέσαι ποιοι είναι οι τοξικοί που έχεις πλάι σου; Αντί να τους διώξεις και να γλυτώσεις τη σαπίλα τους, εσύ τους κρατάς από φόβο μην παρεξηγηθούν αυτοί και μήπως εσύ χάσεις το «μάλαμα», που κάποτε νόμιζες είχες δίπλα σου. Αλλά το να κρατάς κάποιον επειδή δεν ξέρεις πώς να τον διώξεις είναι ένα σκότωμα και για εσένα. Πάνε τα προσωπεία, έπεσαν, σου δείχνουν πόσο κενές υπάρξεις είναι. Βάλε τελεία. Διώχνε τους λοιπόν κι ευχήσου τους καλή τύχη στη «ζωούλα» τους. Μη μολύνεσαι άλλο απ’ τον συναισθηματικό τους οχετό. Πάνω απ’ όλα μη μολύνεσαι κι εσύ με αρνητισμό. Το βλέπεις και το ξέρεις. Τοξικοί, τα κουβαδάκια σας, πρόσω ολοταχώς σε άλλους κακομοίρηδες. Ώρα για ξεσκαρτάρισμα, μωρό μου! Δρόμο επιτέλους! Δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα. Μόνο τρελούς να αποζητάς. Εκείνοι θα γεμίσουν τη ζωή σου ολοκληρωτικά. Με ειλικρίνεια και πάθος.

Marsie Tozan

επιμέλεια Φάνυ ΠΟλέμη