τέχνης φτερά

Η αγάπη μου και η τόσα χρόνια ενασχόληση μου με τις τέχνες γέννησε την ανάγκη να δημιουργήσω αυτό το blog με την φιλοδοξία να μοιραστώ με συνοδοιπόρους μου καλλιτέχνες , ποιητές , συγγραφείς , συνθέτες , μουσικούς , χορευτές , ζωγράφους , φωτογράφους , αρτίστες γλυκούς ξεχωριστούς της ψυχής μας τα πονήματα . ~Φάνυ Πολέμη~

Πέμπτη, 23 Νοεμβρίου 2017

αΛοΓο σ' ΕνΑ νΗσΙ - απο τις "ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΑΤΑΚΤΑ ΠΑΙΔΙΑ" του Ζακ Πρεβέρ


 Τούτο δω είναι το άλογο που ζει ολομόναχο, κάπου απόμακρα σ' ένα νησί.
Τρώει λίγο χόρτο. Πίσω του, είναι το καράβι που το έφερε. Το καράβι που θα το ξαναπάρει.
Δεν είναι ένα μοναχικό άλογο. Του αρέσει πολύ η συντροφιά των άλλων αλόγων. Πλήττει ολομόναχο.
Θα ήθελε να κάνει κάτι-τι. Να γίνει χρήσιμο στους άλλους.
Συνεχίζει να τρώει χόρτο . Συνάμα, όμως σκέφτεται το μεγάλο του σχέδιο. Το μεγάλο σχέδιο , είναι, να επιστρέψει στ' άλλα άλογα και να τους πει: " Αυτό πρέπει ν' αλλάξει" και τα άλογα θα ρωτήσουν: "Τι πρέπει ν' αλλάξει;"
 κι εκείνο ν 'απαντήσει: " Η ζωή μας πρέπει ν' αλλάξει. Είναι πολύ άθλια η ζωή μας. Είμαστε πολύ δυστυχισμένα κι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο ".
Όμως τα πιο μεγάλα άλογα, εκείνα που τρώνε καλύτερα, εκείνα που σέρνουν τις νεκροφόρες των μεγάλων αυτού του κόσμου, τις βασιλικές άμαξες και που φοράνε μεγάλο κινέζικο καπέλο στο κεφάλι, θα θελήσουν να το εμποδίσουν να μιλήσει. Θα του πουν: " Τι παραπονείσαι, άλογο, μήπως δεν είσαι εσύ ότι κατέκτησε ο άνθρωπος;" Και θα το κοροϊδέψουν.
Τότε όλα τ' άλλα άλογα, δεν θα τολμήσουνε να πουν τι σκέφτονται.
Όμως εκείνο το μυαλωμένο άλογο που ζει μονάχο του στο νησί, θα υψώσει την φωνή του:
"Κι αν ακόμα είν' αλήθεια , ότι είμαι ο, τι καλύτερο κατάκτησε ο άνθρωπος, εγώ δεν θέλω πια να του χρωστάω τίποτα.
Ο άνθρωπος μας γέμισε δώρα, μα σα πολύ γενναιόδωρος δεν ήτανε; Μας έδωσε το μαστίγιο. Μας έδωσε το καμουτσίκι , τα σπιρούνια, τις παρωπίδες, τα τιμόνια. Μας έβαλε σίδερο στο στόμα και κάτω απ' τα πόδια και μας πάγωσε και μετά , για να μας ζεστάνει, μας σημάδεψε  με καυτό σίδερο...Για μένα , τέλειωσε, μπορεί να πάρει πισω τα μπιχλιμπίδια του... Τι λέτε κι εσείς για όλα αυτά; Και γιατί, παρακαλώ, έγραψε σοβαρά-σοβαρά και με μεγάλα γράμματα στους τοίχους ...στους τοιχους των στάβλων του , στους τοίχους των στρατοπέδων του ιππικού, στους τοίχους των σφαγείων του των ιπποδρομίων του και των ιπποφαγιών του κρεοπωλείων;
 Αγαπάτε τα ζώα; Ομολογείστε επιτέλους, οτι αυτό είναι κοροϊδία για τον κόσμο των αλόγων! "
  Τότε όλα τ' άλλα άλογα θ' αρχίσουν να καταλαβαίνουν κι ολα μαζί θα πάνε να βρουν τους ανθρώπους και θα τους μιλήσουν πολύ άγρια.
  Τα άλογα:
"Κύριοι, δεν έχουμε αντίρρηση να τραβούμε τις άμαξες σας, τα καρότσια σας, να κάνουμε τους αγώνες σας και κάθε δουλειά, αλλά ας δούμε και τα πράγματα καθαρά: σας κάνουμε μια εξυπηρέτηση, και πρέπει, κι εσείς, να κάνετε το ίδιο.
Συχνά μας τρώτε όταν πεθαίνουμε.. δεν έχουμε να πούμε τίποτα γι αυτό το θέμα , άμα σας αρέσει κάτι τέτοιο. Είναι όπως στο πρωινό κολατσιό: είναι μερικοί που περνουν βρόμη με καφέ στο κρεββάτι, κι άλλοι βρόμη με σοκολάτα.
Ο καθένας έχει τα γούστα του. Ωστόσο, πολλές φορές μας χτυπάτε, κι αυτό δεν πρέπει να ξαναγίνει.
Επιπλέον, θέλουμε κάθε μέρα βρόμη. Κάθε μέρα δροσερό νερό, και διακοπές. Και να μας σέβονται.
Είμαστε άλογα κι όχι βόδια. Τον πρώτο που θα μας χτυπήσει θα τον δαγκώσουμε. Τον δεύτερο που θα μας χτυπήσει θα στον σκοτώσουμε. Ορίστε."
    Κι οι άνθρωποι θα καταλάβουν ότι το παρακάνανε  λίγο. Θα γίνουνε πιο λογικοί.
Το άλογο γελάει όσο σκέφτεται, όλα τούτα τα πράματα, που θα γίνουν οπωσδήποτε μια μέρα.
Του ‘ρχεται να τραγουδήσει, αλλά είναι ολομόναχο και του αρέσει να τραγουδάει μόνο σε χορωδία.
Έτσι αντί να τραγουδήσει, φωνάζει: "Ζήτω η ελευθερία!!!!"
Σ άλλα νησιά, άλλα άλογα το ακούνε και φωνάζουν και αυτά μ' ολη τους τη δύναμη: "Ζήτω η ελευθερία!!!!!"
Ολοι οι άνθρωποι στα νησιά και στη ξηρά ακούνε τις φωνές κι αναρωτιούνται τι νάναι.
Μετά καθησυχάζουν ο ένας τον άλλο και λένε υψώνοντας τους ώμους : "Δεν είναι τίποτα. Είναι τα άλογα."
Όμως κανείς δεν υποψιάζεται τι τους ετοιμάζουν τα άλογα.
ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ.

Δευτέρα, 6 Νοεμβρίου 2017

Αναγνώσεις Ποιητών -Κώστας Βασιλάκος












Γητεύτρα θεά


Μου ζήτησαν να περιγράψω ένα κόκκινο λουλούδι

που χορεύει γυμνό στο χιόνι.

Ήθελαν δυο λόγια για ένα κίτρινο πουλί

που φτερουγεί στις νότες του πενταγράμμου.

Με ρώτησαν για μια Νεράιδα των λιμνών

που μαζεύει στην ποδιά λειψά φεγγάρια.

Μου είπαν να μιλήσω για ένα παράδεισο αγάπης

που βλέπω στην καμένη γη.

Επέμεναν να μάθουν για μια γητεύτρα θεά

που ντύνει με ελπίδες παραιτημένα όνειρα.

Εγώ δεν είπα λέξη, μόνο έδειξα εσένα.


Κώστας Βασιλάκος

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Απόσπασμα από την ζωντανή εκπομπή FanOrama II 20 Oct 2017 στον La Vita Radio. http://www.lavitaradio.gr/


Η Φάνυ Πολέμη διαβάζει Kώστα Βασιλάκο -"Γητεύτρα Θεά "
( ανέκδοτο Ποίημα) .
Καλή ακρόαση!


H μουσική που συνοδεύει είναι Ludovico Einaudi - Behind the window
https://youtu.be/Ubsxc77YPCs
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
visit my page
https://www.facebook.com/%CE%A6%CE%AC...
σελίδα εκπομπής
https://www.facebook.com/FanOrama-Fan...

Τετάρτη, 11 Οκτωβρίου 2017

Αναγνώσεις Ποιητών -Andre Breton -Τα γραπτά φεύγουν

              


     ~Απόσπασμα  απ την ζωντανή  εκπομπή FanOrama Fany Polemi στον La Vita radio  στις 22 Σεπτέμβρη 2017 ~
http://www.lavitaradio.gr/


ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΦΕΥΓΟΥΝ

         

Το ατλάζι των φύλλων που γυρίζει κανείς στα βιβλία σχηματίζει
       μια γυναίκα τόσο ωραία
που όταν δεν διαβάζει κανείς την ατενίζει με λύπη
χωρίς να τολμά να της μιλήσει χωρίς να τολμά να της πει πως
       είναι τόσο ωραία
που αυτό που πρόκειται να μάθουμε δεν έχει τιμή
Αυτή η γυναίκα περνά ανεπαισθήτως μέσα σε θρόισμα λουλουδιών
καμιά φορά στρέφεται μέσα στις τυπωμένες εποχές
και ζητά την ώρα ή καμώνεται πως κοιτάζει τα κοσμήματα
       κατάματα
όπως δεν κάνουν τ’ αληθινά πλάσματα
Και ο κόσμος πεθαίνει ένα ρήγμα δημιουργείται στα δακτυλίδια
       του αέρος
ένα σχίσμα στην θέση της καρδιάς
Οι πρωινές εφημερίδες φέρνουν αοιδούς των οποίων η φωνή έχει
το χρώμα της άμμου πάνω σε ακτές απαλές και κινδυνώδεις
και καμιά φορά οι βραδινές αφήνουν να περάσουν κάτι πολύ νέα
κοριτσάκια που οδηγούν θηρία αλυσοδεμένα
Μα το πιο ωραίο είναι στα ενδιάμεσα διαστήματα ορισμένων
       γραμμάτων
όπου χέρια πιο λευκά από το κέρας των αστεριών το μεσημέρι
       αφανίζουν μια φωλιά λευκών χελιδονιών
για να βρέχει πάντοτε

Τόσο χαμηλά τόσο χαμηλά που τα φτερά δεν μπορούνε πια να
       σμίξουν
Χέρια απ’ όπου ανεβαίνει κανείς σε μπράτσα τόσο ελαφρά που η άχνα
       των λιβαδιών στα χαριτωμένα της κυματιστά περιπλέγματα πάνω
από τις λίμνες είναι ο ατελής τους καθρέφτης
μπράτσα που δεν εναρθρώνονται με τίποτε άλλο παρά με τον
       εξαιρετικό κίνδυνο ενός σώματος καμωμένου για τον έρωτα
του οποίου η κοιλιά καλεί τους στεναγμούς που ξέφυγαν από
       θάμνους γιομάτους πέπλους
και που δεν έχει τίποτε το εγκόσμιο εκτός από την αχανή παγωμένη
       αλήθεια των ελκήθρων των βλεμμάτων επί της κατάλευκης
εκτάσεως
αυτού που δεν θα ξαναδώ πια
εξαιτίας ενός θαυμαστού ματόδεσμου
που φορώ στο παιχνίδι της τυφλόμυγας των τραυμάτων

             

Αντρέ Μπρετόν 
μετάφραση Ανδρέας Εμπειρίκος




Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Αναγνώσεις Ποιητών FanOrama Fany Polemi- Πέρσα Ζηκάκη

Καλή ακρόαση    !!!!





Η πεταλούδα



Αναγγελία θυέλλης.
Τρόμαξαν τα ζώα
πανικοβλήθηκαν τα φυτά.
Μόνο οι άνθρωποι έμειναν ατάραχοι.
Είχαν τρόπο να προφυλαχτούν.
Νόμιζαν.
Μια πεταλούδα αγνοώντας
γυρόφερνε βασιλικούς σε γλάστρες προφυλαγμένες
κάτω από το υπόστεγο των αντοχών της.
Κι όλο πετούσε ανέμελη.
Αγνοούσε
πως κάθε πέταγμα ήταν ξερίζωμα,
πως κομμάτια ψυχής άφηνε όπου ακουμπούσε.
Ένα πέταγμα ήταν όλο κι όλο
δεν το φοβόταν.
Όταν κουράστηκε
διάλεξε τη κουρτίνα τής σάλας
να ξαποστάσει...
Μέσα ή έξω;
Αναποφάσιστη κοντοστάθηκε.
Έξω η θύελλα λυσσομανούσε
Το σκέφτηκε, το ξανασκέφτηκε
κι ύστερα πέταξε ανάλαφρα
προς τα έξω
αμνήμων εκ γενετής.

Πέρσα Ζηκάκη

Απόσπασμα απ την εκπομπή FanOrama ΙΙ Fany Polemi 6-10-17
Παρασκευή 21.00-23.00
La Vita radio
www.lavitaradio.gr
Αναγνώσεις Ποιητών
ανάγνωση Φάνυ Πολέμη
η μουσική που συνοδεύει είναι Epistophe Marios Strofalis