Black & White Project

Μια μαυρόασπρη παράσταση αντιθέσεων ,της ηθοποιού perfomer και ποιήτριας Φάνυ Πολέμη σε τραγούδια και κείμενα  δικά της και του συνθέτη Νίκου Πιτλόγλου με μουσικές και τραγούδια  του ,  που παίζει πιάνο και τραγουδάει ,  σε μια κοινή συνεργασία on stage .
Mετά την μακρόχρονη πορεία τους στα καλλιτεχνικά δρώμενα ενώνουν τις δυνάμεις τους και δημιουργούν το
Black & White Project and the Dimples .

 

                                            ο Σαρλό Τενόρος με την Φάνυ Πολέμη

Φάνυ Πολέμη-  Κώστας Πολίτης - Νίκος Πιτλόγλου -  Νίκος Τσαχτσίρης

ΦΆΝΥ ΠΟΛΈΜΗ

Το μουσικό σχήμα της παράστασης πλαισιώνουν οι Dimples , ο Κώστας Πολίτης στην ηλεκτρική κιθάρα και ο Νίκος Τσαχτσίρης στο μπάσο.
¨Όμως εκτός των δικών τους έργων επιχειρούν μια μουσικοθεατρική αναδρομή απο την μαυρόασπρη φιγούρα του Σαρλώ και την jazz μουσική του Λούις Άρμστρονγκ μέχρι και την μπλουζ ροκ διάθεση του Eric Burdon του Νικόλα Άσιμου αλλά και του Τζίμη Πανούση .
Special guest ο τραγουδιστής Μανώλης Χατζημανώλης με την τρομπέτα του .
Σάββατο 16 Φεβρουαρίου στις 22.00 στο Cabaret Voltaire στο Μεταξουργείο.
Μουσική επιμέλεια Νίκος Πιτλόγλου
Σκηνοθετική επιμέλεια Φάνυ Πολέμη (Fany Polemi)

Χωρίς Αιδώ - Φάνυ Πολέμη (μετάφραση Γεωργία Λαπατά)

ΧΩΡΙΣ ΑΙΔΏ

Χωρίς αιδώ

μιαν αοιδό

την στείλανε στον Άδη

Μονάχη την αδειάσανε

να φλέγεται στο πυρ

και στο βαθύ σκοτάδι.

Της στέρησαν τον ήχο της

της φίμωσαν το στόμα

χωρίς φωνή σαν το φυτό

την φύτεψαν στο χώμα.

Είπε να γίνει λυγαριά

στον ουρανό να φτάσει

κι άπλωνε τα χεράκια της

τ’ αστέρια για να πιάσει,

κι ο Αδης τηνε μάλωνε:

-Βλέπεις μικρούλα αδαή

κι ανόητη κοπέλα

ποτέ ξανά δεν πρόκειται

να φύγεις από δω

μιαν αοιδό της τάξης σου

ζητούσα για παρέα

μήπως με τα τραγούδια της

λιγάκι ξεχαστώ.

Χωρίς αιδώ

μιαν αοιδό

την στείλανε στον ΄Αδη

παρέα να του κάνει

μήπως λιγάκι ξεχαστεί

με το γλυκό της χάδι

κι αφήσει εδώ να ζήσουμε

για πάντα εΣύ κι εΓώ …

*~~~~*

With no shame

With no shame

a minstrel

was sent to Hades

dumped alone

to burn in flames

in the deep darkness

Deprived of her sound,

her mouth muzzled,

planted in the soil

like a plant with no voice

She wanted to be an osier

to reach the sky

stretched her little arms

to touch the stars

but Hades started scolding her:

“You see little ignorant

and foolish girl

never again will you leave this place

as I always wanted a minstrel like you

to keep me company and make me forget

With no shame

a minstrel

was sent to Hades

to keep Him company

and make Him oblivious

with her sweet caress

so He can let us

– yOu and mE – live forever

Η ΜΕΤΆΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΙΉΜΑΤΟΣ 

ΕΓΙΝΕ ΑΠ ΤΗΝ ΓΕΩΡΓΊΑ ΛΑΠΑΤΆ ~

Σου το χα πει (live)

Σουλτάνα Βιβικίδου-Βούλα Σταμπέλου Interview  FanOrama La  Vita radio

Στίχοι: Βούλα Σταμπέλου

 Μουσική: Σουλτάνα Βιβικίδου

Κλειστά παράθυρα στο σπίτι όλη μέρα 

Τέσσερις τοίχοι μονάχα και η σιωπή

Από καιρό είναι η μόνη μου παρέα

Και ένα γιατί με τυραννάει κάθε στιγμή

Ένα αντίο είπες κι έφυγες μακριά μου

Έμεινα μόνη να κοιτάζω το κενό

Γυαλιά σπασμένα είναι πια τα όνειρα μου

Χωρίς εσένα να ανασάνω δεν μπορώ

Σου το χα πει, δεν είναι η αγάπη ένα παιχνίδι 

Μα έτσι την είδες, σαν να ήσουνα παιδί

Σου το χα πει, η αγάπη είναι ένα ταξίδι 

Μα δεν το κάναμε αγάπη μου μαζί

Και κάθε μέρα να γυρίσεις περιμένω 

Νομίζω άκουσα στην πόρτα τα κλειδιά

Μην με αφήνεις άλλο μόνη μου να μένω

Να αναζητάω τη δική σου αγκαλιά 

Σου το χα πει, δεν είναι η αγάπη ένα παιχνίδι 

Μα έτσι την είδες, σαν να ήσουνα παιδί

Σου το χα πει, η αγάπη είναι ένα ταξίδι 

Μα δεν το κάναμε αγάπη μου μαζί

Καλεσμένες στην εκπομπή 22/1/19 στην εκπομπή μου FanOrama III του La Vita radio για να μας μιλήσουν για το νέο τους τραγούδι "Σου το χα πει" η ερμηνεύτρια και μουσικός Σουλτάνα Βιβικίδου κι η στιχουργός Βούλα Σταμπέλου σε μια ζωντανή πρόσχαρη κουβεντούλα με καφεδάκι και κιθάρα στο σπίτι μου .
Ενα μικρό απόσπασμα με το τραγούδι να το λέμε ζωντανά.

Καλή θέαση και ακρόαση !
Φάνυ Πολέμη

Πάλεψε - Βούλα Σταμπέλου

Η μουσική που συνοδεύει την ανάγνωση του ποιήματος  είναι :
Sleeping Inside Καλλιτέχνης Lilium Άλμπουμ Transmissions of All the Goodbyes



Με τα μάτια ανοιχτά, κοίταξε το αύριο που στέκεται μπροστά σου.

Βαθιά η λύπη, βαθύτερη η σιωπή.

Χωματένιο σεντόνι σκεπάζει τον κόσμο.

Βουβοί λαοί, άφησαν το θάνατο ελεύθερο να σκορπίσει το άρωμά του.

Τρέμει η γη, κραυγές βγαίνουν από τα σωθικά της,
κουράστηκε να καταπίνει

παιδικές ψυχές, 
του πολέμου λάβαρα.

Με τα μάτια κλειστά, κοίταξε το αύριο που στέκεται

μπροστά σου.

Μικρά παιδιά τρέχουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη,
φορώντας την ανεμελιά για ρούχο

και έχοντας τα πρόσωπά τους βαμμένα στο χρώμα της

δικαιοσύνης.

Ένα χαμόγελο ζητάει να ζήσει.

Ένα γέλιο ζητάει ν’ ακουστεί.

Δυο μικροκαμωμένα χέρια αγγίζουν με φόβο τη γη,
μετρούν το σφυγμό της.

Και η γη το νιώθει, θέλει να καταδικάσει το φόβο,
οι παλμοί της ανεβαίνουν γοργά,

είναι έτοιμη να εκραγεί.

Πάλεψε άνθρωπε να δεις όσα βλέπεις με κλειστά τα
μάτια.

Πάλεψε άνθρωπε να πεις, όσα θέλουν να πουν τα δυο
σου χείλη.

Πάλεψε άνθρωπε για σένα, και μέσα από εσένα πάλεψε
για όλους.

Πάλεψε άνθρωπε το φόβο, είναι αδύναμος μπροστά σου.

Πάλεψε άνθρωπε. Ακούς; Πάλεψε!

Βούλα Σταμπέλου

Η Βούλα Σταμπέλου γεννήθηκε το 1991 στη Νέα Μάκρη Αττικής, όπου ζει

μέχρι και σήμερα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Διεθνείς Σχέσεις στο
Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου και έκανε το Μεταπτυχιακό της στη Διοίκηση
Ανθρωπίνων Πόρων στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Ασχολείται με το ερασιτεχνικό
θέατρο έχοντας συμμετάσχει σε πολλές παραστάσεις, με τη συγγραφή
παιδικών θεατρικών έργων καθώς και με τη χοροδιδασκαλία σε παιδιά. Το
"Για ένα Τανγκό" είναι η πρώτη της συγγραφική απόπειρα που κυκλοφορεί
από τις εκδόσεις Οσελότος.

Ματριμονιάλε της Ολβίας Παπαηλίου

Ματριμονιάλε

Το κρεβάτι της ήτανε πάντοτε διπλό: της το είχε αγορασμένο ένας της, πρώτου βαθμού συγγένειας, συγγενής - σαν κατευόδιο, την εποχή που
αποσχίσθηκε από τους κόλπους μιας σπασμένης οικογένειας, και άρχισε να σχεδιάζει τα οχτάρια της στο μεθυσμένο ακρογιάλι επερχόμενης ζωής.

Ήταν ένα κρεβάτι παλαιάς τεχνοτροπίας: με ψιλή ράχη και πόδια (έτσι είχε την τάση να το σκέφτεται, σαν κάποιο είδος ζώου στοργικού ως προς τον ύπνο της). Το κεφαλάρι – από εκεί είχε κρεμάσει χαϊμαλιά, μιαν Παναγίτσα πιθανώς, κάτι τριαντάφυλλα, τάματα, ακόμα κι ένα καλαπόδι που το σχήμα του έμοιαζε με γλυπτό μοντέρνας τέχνης. Πολύ παλιότερα, όταν θα ζούσε σε ιδιαίτερες στενότητες του χώρου, στο κάτω του κιγκλίδωμα θα στοιβαζότανε το άθροισμα των περιεχομένων μιαςντουλάπας – όχι πως είχε υπερπλεόνασμα από ρούχα, αλλά θα ήταν τα ντουλάπια της λειψά. Όλα λειψά, ενδεχομένως: η τροφή, ή η αγάπη, τα λεφτά του ενοικίου – το φως, η ζεστασιά θερμοκρασίας, οι ανέσεις (έπλενε τα σεντόνια της στο χέρι). Αλλά το μέγεθος του κρεβατιού θα αναπλήρωνε όλα τα υπόλοιπα ελλείμματα κι ελλείψεις.
Ήταν το είδος κρεβατιού που θα ωθούσε υπάρξεις (σθεναρές κάπως λιγότερο) να πάνε να συνάψουν σχέσεις δύσκολες, που θα μπορούσανε να τους εξασφαλίσουν ένα κρεβάτι ματριμονιάλε, για συζύγους.
Όχι όμως εκείνην: γιατί εκείνη θα παρέμενε πάντοτε οπαδός της εσωτερικής ερωτικής ελευθερίας της. Ήταν το είδος κρεβατιού που θα μπορούσε άνετα επάνω του να φιλοξενηθεί η Ωραία Κοιμωμένη με το Αρκούδι της (καφέ, ή άλλοτε και γκρίζο, ή γαλάζιο). Το είδος κρεβατιού που θα το έβλεπαν οι διάφοροι περίοικοι να υπερίπταται σε ουρανούς απογευματινούς, που θα το άκουγαν να τρίζει ευτυχισμένο: άλλοτε, θα το είχανε δει να ακολουθεί την ιδιοκτήτρια λυμένο, και φορτωμένο στα παλιά εκείνα τρίκυκλα που κανονίζανε τις πιο φτηνές μετακομίσεις, των φτωχών. Ήταν το είδος κρεβατιού που κάποτε το βρίσκανε σε βίλες, και σε παλιά ξενοδοχεία, ή στα δωμάτια των υπηρετριών. Που ήταν πάντα σκεπασμένο με πανιά λευκά, για να γλυτώνει από το γλυκό το φίλημα της σκόνης. Κρεβάτια που θα πέθαιναν λεχώνες σε σπίτια αρχοντικά.
Και που ο σύζυγος αυτών θα τις θυμόταν ωσάν να ήτανε αγίες ισομάρτυρες (Κασσιανή,Μαγδαληνή, Κυρία Κασσάνδρα).

Αυτά σκεφτόταν η Κασσάνδρα Μωραϊτίδου, ετών ογδόντα και εφτά: απόγευμα κάποιας ημέρας ανοιξιάτικης σχεδόν, στον οίκο ευγηρίας Ο Φιλόστοργος Ιησούς, στην ενορία Σαιν Ζερμαίν ντε Πρε. Και τα κρεβάτια του Φιλόστοργου Ιησού ήταν μονά –μα το δικό της ήταν πάντοτε στη σκέψη της εκείνο το ανύπαρκτο, παλιό ματριμονιάλε.

Ολβία Παπαηλίου, 2017

Ολβία Παπαηλίου

Η Ολβία Παπαηλίου γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε Συμβουλευτική και Αναλυτική Εικαστική Ψυχοθεραπεία στα πανεπιστήμια του Σέφηλντ και του Ληντς, και ειδικεύθηκε στην έρευνα της Εικαστικής Ψυχοθεραπείας. Ζει και εργάζεται στο Γιόρκσηρ. Έχει εκδόσει μια ποιητική συλλογή (Μόνιμο Ύδωρ - Ζωντανό Νερό, εκδόσεις Οδός Πανός, 2013) και τρία μυθιστορήματα (Κατόπιν σύστασης γιατρού, εκδόσεις Θράκα, 2016/ Μοναχικός είναι ο πλανήτης των ερώτων, εκδόσεις Θράκα, 2017/ Η Αναλυόμενη, εκδόσεις Εύμαρος, 2018). Δημιουργεί δρώμενα και εικαστικές παρεμβάσεις τις οποίες αναστοχάζεται σαν μέρος της διαρκούς της έρευνας μεταξύ δημιουργικότητας και θεραπευτικής διαδικασίας (σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο). Μέρος αυτής της έρευνας και των διαδραστικών της διαδικασιών παρουσιάζεται στο ιστολόγιό της https://olviapapailiou.wordpress.com/ (at the corner of Grace and Rapture way, αλχημεία και έκ-σταση). Την ενδιαφέρει η Αλχημεία και η Δυναμική Ονειροπόληση όπως βιώνεται μέσα από την εμπειρία της διαρκούς τεχνοδημιουργίας.