Οκτώβρη, στα χαλάλισα. Ζωή Δικταίου

φωτογραφία της Χαρούλας Βερίγου

Οκτώβρη, στα χαλάλισα.

Σύννεφο κι όνειρο

στην ομίχλη, σαν χτες,

μια τσιγγάνα καρδιά,

στο αλάτι της γης,

πάλι απόψε

ένα δάκρυ θα στάξει.

Στο παλιό το παράπονο,

από φόβο, η ψυχή,

θα γυρίσει ξανά,

τα σεντόνια

και τ’ άστρα ν’ αλλάξει.

Αύριο, στη σκέψη,

πριν κι αυτή λιγοστέψει,

για έναν ψεύτη θεό.

Δυνατά τα αδύνατα,

συνηθίζεις να λες.

Με ξοδεύεις και κλαις

για μια λέξη,

που, ποιός θα πιστέψει…

Με φθινοπωρινές  βροχές

και στο ξημέρωμα φωνές,

κεντώ το χρόνο,

μα οι ώρες έχουν σβήσει.

Άγριες, αλύτρωτες ψυχές

γυρνούν τις νύχτες, μοναχές

και μού ζητούν

καινούριο, αγάπης

παραμύθι να ξυπνήσει.

Του καιρού μαχαιριά,

του αγγέλου αγκαλιά,

μεθυσμένος ο ήλιος

στο βλέμμα παλιώνει.

Κι όσα θέλεις να πεις,

θα τα πάρει η βροχή.

Στης ψυχής τις ρωγμές

σβήνουν χίλιες στιγμές

και μ’ αφήνουν

στα δάχτυλα σκόνη.

Κάστρα και όνειρα, του νου

στα πέρατα του ουρανού.

Ο έρωτας, άλλη φωλιά,

με ξένο ρούχο χτίζει.

Λόγια που γίνανε πουλιά

φύλλα του Οκτώβρη

και φιλιά.

Σ’ αυτή τη μάχη,

λέει η καρδιά,

κανένας δεν κερδίζει.

 Μάτια ,της μνήμης φυλακτό
στης λήθης το ποτάμι,

τρυγήσανε οι μέλισσες,
της νιότης τ’ άγιο φως.
Φθινόπωρο,

μα, όταν θα ’ρθεις

το παγωμένο τζάμι

θα γράφει…

δεν με θέλησες.

Κι η Μοίρα η τελάλισσα,

Οκτώβρη, στα χαλάλισα.

Αύριο…  εν ονόματι της Αγάπης

Ζωή  Δικταίου

Ηράκλειο, οδός 25^ης Αυγούστου ή αλλιώς, οδός Πλάνης

Φθινόπωρο 2003

Και εκεί…

μαζί περπατήσαμε



~~~~~~~~~~~~~~~
~δυό λόγια απ την ίδια για την ζωή της και τα βιβλία της :

Γεννήθηκα στην Κρήτη. Οι ρίζες μου είναι στο Οροπέδιο Λασιθίου. Στο Τζερμιάδο μεγάλωσα, εκεί έμαθα και τα πρώτα γράμματα. Δεν έγινα δασκάλα όπως ονειρευόμουν όταν ήμουν  παιδί. Με κέρδισε η Τουριστική Εκπαίδευση. Ζω και εργάζομαι στην Κέρκυρα. Μένω σταθερά αφοσιωμένη στην οικογένεια. Είμαι παντρεμένη και τιμούν τη ζωή μου δύο παιδιά. Καταθέτω την ευγνωμοσύνη μου στο φως και στο ταξίδι του, αυτό που δικαιώνει την αιωνιότητα, για να δικαιωθεί ταπεινά στη σιωπή και αθόρυβα στο καθαρό βλέμμα θυμίζοντας την αλμύρα, την πιο αρχαία γεύση ζωής στο δάκρυ.

Πιστεύω στην αγάπη. Συνηθίζω να κλείνω τα μάτια και να ταξιδεύω. Με γοητεύουν φεγγάρια, γιασεμιά, κιτρινισμένα χαρτάκια της θύμησης, όσο και τα ξεφτισμένα αποκόμματα από τις δαντέλες του παλιού καιρού. Η Αγάπη αντέχει το ρίσκο στ’ ανοικτά και τινάζει το χνούδι της λήθης στη βροχή. Μου αρέσει η βροχή. Προτιμώ τη μωβ ομπρέλα, μα έχω πάντα και μια κόκκινη, για να  μπορώ να πληγώνω τις άφεγγες νύχτες το σκοτάδι.

Με πολεμούν οι λέξεις. Γίνονται όχημα μαγείας, γι’ αυτό και δεν αναρωτιέμαι πια «γιατί γράφω;» Όπως αναπνέω, μιλάω, ονειρεύομαι, συμφιλιώνομαι με τη ζωή και τον θάνατο μαγικά, έτσι και η ανάγκη μου να γράφω. Ακουμπώ στο παρελθόν, όμως η λέξη που με καθορίζει είναι το «Αύριο…».

Βιβλία

Μια κούρσα για τη Χαριγένεια,  μυθιστόρημα, εκδόσεις Φίλντισι.

Αύριο, νυχτώνει φθινόπωρο, μυθιστόρημα, εκδόσεις Φίλντισι.

Ιστορίες για φεγγάρια, παιδική λογοτεχνία, εκδόσεις Έψιλον.
Δημοσιευμένα ποιήματα και διηγήματα με το ψευδώνυμο Ζωή Δικταίου. Δισκογραφική συνεργασία με Γιάννη Νικολάου, Νίκο Ανδρουλάκη και Γιώργη Κοντογιάννη.

Γ

Έπαινος των Κοριτσιών εκάστου μέρους των Αθηνών και Περιχώρων. (αγνώστου συγγραφέα)

Να πως καλοπιάνανε οι νέοι της εποχής εκείνης στην Παλια Αθήνα  και  γλύκαιναν τα κορίτσια σαν πιάνανε τα παραπονάκια ..
με παινέματα ανά περιοχή των Αθηνών και Περιχώρων της.
...................................Παντρεμενάδικες  κυραίς με τα πλανέματά σας,
κάμετε καθ’ ελεύθερον να μβή στον  έρωτά σας,
Της Γαργαρέτας  εύμορφαις  όταν θα στολισθήτε,
Κεντρώνετε εις την καρδιά όποιον κι ‘ αν ιδήτε.
Μεταξουργιού  κοκώνες μου το ιδικόν σας νάζι,
νέους πολλούς εξαφνικά  εις την καρδίαν σφάζει .
Στα Πετράλωνα είν’ ευμορφαις και στο Θυσείο άσπραις,
Και απαν ‘ εις την Νεάπολι  γαρουφαλιαίς με γλάστραις.

… Μέσα εις την Κολοκυθού ειναι τα μαύρα μάτια,
κι όποιος γυρίσει να τα ίδή τον κάνουνε κομμάτια
Στην Πλάκα στ’ Αναφιώτικα και εις το Καφενεδάκι,
εκεί ανάπτ’ ο έρωτας φωτιά πολύ γεμάτη.
Μαρούσι μου  τα δένδρα σου παρα πολύ μυρίζουν ,
όμως και τα κορίτσια σου ότι ειπής αξίζουν.
Αμπελοκήπων νόστιμαις πολύ παρακαλείσθε ,

Στους νέους που σας αγαπούν τόσον σκληραίς μην είσθε.
Ευάερο με κρυά νερά , Παγκράτι στολισμένο,
τα εύμορφα κορίτσια σου με έχουν τρελλαμένο.
Πατήσια νόστιμο χωριό που ‘χει το κεφαλάρι,
η κάθε μια σας λεύτερη χίλια φλοράκια κάνει.
Εις τον Περαία βρίσκονται ολιγοστά κορίτσια ,
πλήν είναι τα κορμάκια τους σαν τις λαμπάδες ίσια....................................

~Μικρό  απόσπασμα από  ένα βιβλίο που χρονολογείται μεταξύ 1914 -16  με «λαϊκά άσματα» της εποχής  εκδόσεις
«ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ
ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟΝ ΜΙΧ. ΣΑΛΊΒΕΡΟΥ
Σταδίου 30

απ τα βιβλία του Θείου Δημοσθένη~~

Φάνυ Πολέμη

15 καλοκαίρια

15 καλοκαίρια μάζευες κοχύλια από κάθε μας παραλία... τα έβαζες σε γυάλινα βάζα
και στόλιζες με καλοκαίρια τους χειμώνες μας...
συγύριζα σήμερα κι έσπασα τη μεγάλη γυαλινη κούπα που χες  μέσα τα καλύτερά σου...
γέμισε το σαλόνι μυρωδιές από αρμυρίκια και κέδρους....
 Κι ηρθε η Αμοργός στο σπιτι μας
 κι η Τήνος

κι η Σίφνος κι η Σέριφος,

κι η Πάρος , κι η Σύρος,
κι η Ικαριά κι η Λέσβος
κι η Κρήτη κι η Μαρώνεια ,
γέμισε ο καναπές  κολπισκους κι άμμο....
Κι έτσι καταλαβα γιατί τα απίθωνες στα πιο απίθανα μέρη του σπιτιού μας...

ετεροχρονισμένες  αγκαλιές
εν απουσία...
πλήρη...
Φάνυ Πολέμη

s://youtu.be/zIjpGpFot54

Φίλα με , γερνάω

Ο χρόνος οριοθετεί την σάρκα μου.

Οι στιγμές όλες εδώ χαραγμένες.

Ζωγραφιά το μέτωπο,

σχέδιο γραμμικό,

νεκρό τοπίο το πρόσωπο,

τα μάτια βότσαλα ριγμένα σε λίμνη,

σχηματίζουν κύκλους μαύρους που απλώνουν,

κύκνους λευκούς που τραγουδούν...

Το βλέμμα της μοναξιάς μου στο χαρίζω...

είναι ολόκληρο εγώ μαζί με μένα

και τις ηδονές που αρνήθηκα

για να σε συναντήσω.

Είναι το είδωλο μου στον καθρέφτη,

"μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας"...

χωρίς την παύλα , να μας χωρίζει.

Σάρκα με σάρκα,

ψυχή με ψυχή...

Φίλα με...

γερνάω..

Φάνυ Πολέμη

Φάνυ με φωνάζουν , κι έτσι είμαι εγώ !

Όταν  η ζωή

αντικειμενικά γίνεται αβάσταχτη ο ίδιος ο οργανισμός μας τότε κάτι παθαίνει ,
αυτή η διάθεση κορμιού και μυαλού  για μια αληθινή συναίσθηση  του βιωματικού σε real time  αληθινού στο έπακρον δικού  μας survivor αυτό ρε μάγκα μου αυτό το απλό που λέμε :
  να την βγάλουμε καθαρή δηλαδή , αυτό ... έρχεται έτσι κάπως ουρανόσταλτα και μαγικά στη δεδομένη στιγμή του χρόνου και σου βγάζει ένα κάτι σαν  υπέρμετρο χιούμορ  για να υπερκαλύψει την μελαγχολία , την απόγνωση  μας από τα δρώμενα
"γύρω" μας ... ένα "πάρτο αλλιώς γιατί χανόμαστε"  κι εκεί ένα μικρό πειραχτήρι διαβολάκι εμφανίζεται , με σπινθηροβόλο βλέμμα  ,τσαχπίνικο μα επικίνδυνα περιπετειώδες  και με αυτή του την  τσαλακωμένη αστειόφατσα  , ίσως και με  παιδιάστική συμπεριφορά  σου δίνει εκεί μια τέτοια λεβέντικη κλωτσιά στα
αχαμνά που σε φρικάρει, έρχεται και ξαφνικά εκεί που κάθεσαι στο πληκτρολόγιο και περνάς ώρες επι ωρών  πάνω
στα τσίκι τσίκι κουμπάκια , έρχεται αυτός ο Τσόγλανος και σου ρίχνει μια τόσο γερή καλαμιά ,
που σου τινάζει το πόδι , ένα τέτοια οξύ «ξύπνα Βασίληηηηη»  μέσα στο αυτί που σου  ξεκολάει τον εγκέφαλο απ το ουρλιαχτό του και το κακάρισμα του .. και τα μυαλά στα κάγκελα !!
θυμάσαι ? εε αυτό ακριβώς  σου
κάνει ο Ζελζεβούλης ...
κι εκεί σε προκαλεί το σκασμένο το τριβόλι ...σε εμπαίζει με ...ένα βγάλσιμο γλώσσας στο Δράμα σου  σε προκαλεί και
σου λέει ξανά και ξανά ..
- Σκέψου ποια  τα κορυφαία  όλων ,που έμαθες ?
ποιά τα ερωτήματα, πες  τα μυστικά... θυμίσου ,
ΤΙ όλοι Τραγικοί και μη ύμνησαν?  πες τώρα ποια?
 _Ζωή,  Ερωτας ,  Θάνατος ????..... απαντάς
εσύ δειλά μεν αλλά με εύηχο ,  καθαρό λόγο ...
και δεν σ ακούει μόνο χώνει καλαμιές ο Μπαγασάκος ο Τριβόλης ...Γιατί μετά τον
απόλυτο κατακερματισμό  της Υπαρξης μας μέσα απο την κρίση τόσων χρόνων σε αξίες , περηφάνεια και βιοπορισμό  , εδώ στον  Γήινο προορισμό μας , και να τολμήσω να το  πω
χωρίς να θεωρηθώ  Αλαφροΐσκιωτη παντογνώστης  σαφώς αλλοίμονο μακριά από μένα τέτοιοι κομπασμοί!!
θα σταθώ τελευταία φορα, κάθιδρη μπρός από τον Αναγεννησιακό Καθρέφτη που κοσμεί το τζάκι μου
κληροδότημα από την προ της προ προ γιαγιάς μου κομμάτι ένα από τα ολίγα που κατέχω και περηφανεύομαι ...
θα σταθώ λεγω μπρος από Τον καθρέφτη και θα φτύσω,
το είδωλο μου το αυθάδες που με περιγελά και με κάνει κι εμένα να σας δουλεύω, τοσα χρόνια...μεγαλοπρεπώς !!!!...
 ...αν ποτέ με θεωρήσετε και με αποκαλέσετε  όμως
φίλτατοι  ότι κομπάζω εγώ η Φωτεινή και
σας βγάζω ακαδημαϊκής υφής  λογύδρια  θα πέσω να αποθάνω ...Ναι ειλικρινα θα πέσω χαμέ να αποθάνω...
με παρεξηγήσατε οικτρά !
~~~~~~~~~
..τι μαλακίες γραφω ... Σας εντυπωσίασα ? ναι ναι ξέρω!!  Ναι μωρέ ξέρω τι θα σκεφτείτε ...... διαβάζω
κι εγώ αυτά τα σούπερ ντουπερ βαρυγδουποκουλτουροακαταλαβίστικα κείμενα  μια που όλοι γίναμε πιά  Ποιητές ,  Ραδιοφωνικοί Παραγωγοί , Ηθοποιοί, και DJs .. μοντέλα όχι δεν έχουν πέραση πια ήταν άλλες δεκαετίες της μόδας... Ε ναι ...Να το πω πια ... Εμέίς που  όλα τα ξέρουμε κι όλα τα μπορουμε αφού χορηγούμε κι από πάνω αντί να πληρωνόμαστε όλοι εμείς οι επαγγελματίες , αν και φανατικοί εραστές  της Τέχνης , και κάποιοι μάλιστα  γράφουνε και εκδίδουν πάντα επι πληρωμή ,  όλα  αυτά ξερετε τα κείμενα  οβίδες -βιβλία , τόμους επί τόμων  στοίβες , είναι αυτά που σαν τα πάμε στο ταμείο να τα αγοράσουμε και δεν απομακρινόμαστε
αυτού αν δεν παρουμε   μαζι  και  το βελτιωμένο
κι επαυξημένο Λεξικόν  μπρελόκ από δίπλα  για ευχρηστία ...
εύκολα  να το ανοιγοκλείνεις μπας κι επιτέλους
καταλάβεις   « τι θέλει να πει ο Ποιητής ...» Εκεί σ αυτήν
την δεδομένη αμήχανη στιγμή που λες τι μαλακίες γράφει η Πολέμη κι εγώ κάθομαι και διαβάζω όλο αυτό το κατεβατό άνευ νοήματος  αντί να βάζω λάικ σε φωτος  , ευκολάκι τσουπ και έφυγες,  άντε  το πολυ να πω και κανενα πιπεράτο πολιτικό σχόλιο να πάει στα διάλα ... .εεε  ??? γιατί τα διαβάζω εγώ αυτά ?????

εκεί  ΤΤΡΡΡΡΡΡ ΜΠΑΜΠ ΤΖΟΥΜ !!!! βγαίνει on stage   και πρωταγωνιστεί η Monster Chef Fan Pol !!!
ζητώ
συγνώμη από όλους τους  σοβαρούς  φίλους και φίλες δια την ελαφρότητα της υπόθεσης  ... Η Monster Chef Fan Pol with the kokkini ΒandAnna  με την εξ Αμερικής δύο ολόκληρων  χρόνων Eλληνοαμερικάνικη επιρροή της στο  accent προσδίδοντας μια  ιδιαίτερη προφορά των Ελληνικών της έρχεται  και τα "μαγειρεύει Αλλιώτικα και Πασαλιμιανιώτικα Oh yeah !!! , ναι!!
ΚΑΙ ΣΑΦΏΣ με αληθινό φαί ( ότι εχει στο ντουλάπι θα το βάλει στο τσουκάλι )
μην ξεχνάμε  ...KRISis γαρ ....
Και  τα μαγειρεύει με  άλλη ματιά
Μια σέλφι, μοναχική  στιγμή της μέρας της ,  με μια κάμερα της πλάκας στο χέρι και την κουτάλα στο δεξί  ... μια τρελή
προσέγγιση επικοινωνίας στα πολυμέσα που σαν σαράκι τρώνε  την καθημερινότητα όλων μας αφου εδώ με διαβάζετε και με παρακολουθείτε ( χνιεχχ χννιεεχχ  :p )  αυτή την στιγμή σωστά  ??  αφιερώνοντας όλες τις εργατοώρες σας
στα πόδια αυτής της γιγάντιας μα τόσο μικρής, τοσοδούλας ,  κούτσικης  webιστικης  ιντερνετικής αυτής Χοάνης που μας ρουφάει και την ρουφάμε ... κάθε μέρα~

  σόρρυ αν η σοβαρότης παει περίπατο ...


etsa strosate

epae tha koimitheite


Αλλά τα βλέπω όλα πολύ αστεία ...τελικά...και ασυγκρίτως γελοία...και γελάω
..
μέχρι δακρύων γελάω ...



Φάνυ  με φωνάζουν  κι έτσι είμαι εγώ!

Ενθύμιον παλαιών φωτογραφιών ~Φάνυ Πολέμη

Μαμά Μαρία Παππούς Αλέκος Γιαγια Φωτεινή στους δρόμους της Αθήνας.

Χορεύοντας μπαλο με την νυφη του Ευαγγελια

Ενθύμιον παλαιών φωτογραφιών ~

Παππούς Αλέξανδρος  , ή μπαρμπα Αλέκος , εξ Άνδρου επάγγελμα φραγκοράφτης .
Αγαπούσε την μουσική , τον χορό και το τραγούδι .
Άκουγε θυμάμαι με τις ώρες μουσική κι είχε πολλά πολλά δισκάκια ...
απο τα 78 στροφών τα βαριά εκείνα  τα προ-βινυλίου δισκάκια και μετα τα 45ρια ...
Στο σπίτι ανοιχτό ολη μέρα  το ραδιόφωνο !
Πάντα στο σπιτικό μας από μικρή θυμάμαι μουσική !
Άκουγε και σημείωνε σε ένα μπλοκάκι και τσουπ την άλλη μέρα πήγαινε κι έπαιρνε δισκάκια 45ρια . Ότι καινούργιο έβγαινε ο καλύτερος πελάτης .
Έμπαινε στο σπίτι μας ( μέναμε όλοι μαζι με τον παππού και την γιαγιά)  και δεν έλεγε κάτι στην γιαγιά που τον κοίταζε με καχύποπτο βλέμμα ...το χαρτζιλίκι του το χάλαγε στα δισκάκια εν πολλοίς  το μεγάλο του πάθος .
Εγώ τουλάχιστον αυτό θυμάμαι  ένα από τα πολλά του χαρίσματα  ...Γιατί για εμένα χάρισμα ήταν το πάθος του  για την μουσική και τον χορό. Εμ δεν είχα που να μοιάσω βλέπετε .. ο  καλός μου παππούκας Αλέκος .
Ειχε θυμάμαι  μια χαρακτηριστική κίνηση σαν έκανε κάτι που δεν ήθελε η γιαγιά να τον πάρει χαμπάρι και καρφωνότανε ο χαζουλης μου χειρότερα μ ‘ αυτήν την κίνηση  ...
 Έτριβε  την μύτη του με πονηρό υφάκι παιδιού που έκανε σκανταλιά  και του έλεγε τότε  η γιαγιά Φωτεινή ...
-Τι κρύβεις μπαρμπα Αλέκο κατω από το σακάκι σου ?
- ε τίποτε βρε Φωτεινή έλεγε εκείνος τι να κρύβω ?.
- Αν είναι τίποτε . ε τότε σήκωσε το σακάκι σου  να δω τι έχεις από κάτω  ...
Τι να κάνει αυτός τότε? σήκωνε το σακάκι κι επιμελώς τυλιγμένο εμφανιζόταν το 45ρι με τον Στυλιανό Καζαντζίδη ... Θυμάμαι πόσο εντύπωση μου έκανε η φωτογραφία με τον σκυλάκο μπροστά στο γραμμόφωνο ...μετά μεγαλώνοντας διάβασα πως έγραφε μάλλον το όνομα της εταιρείας δίσκων  : His masters  voice …
Αυτος ο μουσικόφιλος σκυλάκος με στιγμάτισε που κουβαλούσε ο παππους κατω από το σακακι του .
- αχ βρε κυρ Αλεκο , του έλεγε τότε εκείνη ...παλι αγόρασες δίσκους?... πάλι  ξόδεψες λεφτά για μουσικές . Αχ μωρέ !!! 
τρυφερά τον μάλωνε γιατι κατά βάθος κι εκείνη το φχαριστιόταν να έχει μουσικές καινούργιες να ακούνε .
Βρε βρε τι γλέντια γινόντουσαν σ αυτό το σπιτικό !!!!!
Μέχρι εκεί κι ο θυμός της Γιαγιάς Φωτεινής γιατί κι εκείνη πάντα με το χαμόγελο ήταν και τόσο φιλόξενη  ...
Να τα κεφτεδάκια και να τα ψαράκια τα τηγανιτά στο πίτσι φυτίλι το στήναμε το γλέντι στον  Πλάτωνα στο πρώτο σπιτάκι που γεννήθηκα κι εγώ  και μετά στο άλλο μας τον σπίτι  στον Κολωνό . Πήγαινα δημοτικό ακόμη τότε ...
Μετά φύγαμε και μείναμε Λεωφόρο Αλεξάνδρας .Ήθελε η μαμά Μαρία λεει να μεγαλώσουμε σε πιο καθώς πρέπει  γειτονιές .
Αλλά τότε ... τότε ήταν τα καλυτέρα μας χρόνια  στις γειτονιές της Ακαδημίας Πλάτωνος και στον Κολωνό .. Αν και πιο φτωχικά χρόνια ... Έξω καρδιά είμαστε ...Δεμένη οικογένεια πολύ .
«Αν εσυ μεγάλωσες στον Κολωνάκι εγώ γεννήθηκα στον Κολωνό»
 ( τι θυμάμαι ??πόσα τραγούδια , τραγούδια όλη η ζωή μου ένα τραγούδι ήτανε  )
Ε ρε γυροβολιές και ζεϊμπεκάκια και χασάπικα και μπάλους  (νησιώτικη καταγωγή βλέπετε) και μετά η  τότε νεολαία χόρευε  φοξαγκλέ   με όσους  μουσαφιρέους  ερχόντουσαν σπιτικό μας .ξέρανε πως ο κυρ Αλέκος κι η κυρά Φωτεινή πάντα είχαν ανοιχτό  το σπιτικό τους και την αγκαλιά τους να τους υποδεχτούν ...
και  σαν φτάναμε πια στα «ευρωπαϊκά» λεγόμενα  τραγούδια .να τα φοξαγκλέ και τα τανγκό να χορεύουν οι πιο νέοι  αλλά και οι μεγάλοι όσοι τα ήξεραν .
Η  μαμα Μαρία ο μπαμπας Γιώργος ( σαν ήταν σπίτι κι είχε γυρίσει από τα μπάρκα του στα καράβια κι ήταν κοντά μας  ) τι χαρά ...τι έξω καρδιά άνθρωποι ..τι υπέροχες  αναμνήσεις ....
Ο γλυκός μου  παππούς Αλέκος ...
«Μπάρμπα Αλέκο μπάρμπα Αλέκο με το πράσινο γιλέκο» του τραγουδούσε  η μαμά μου  η κόρη του που της ειχε μεγάλη  αδυναμία . Κι εκείνος καμάρωνε σαν γύφτικο σκερπάνι ...Το Μαράκι του αφού  ήταν η  μοναχοκόρη του  .
Έκανε τέσσερεις γιους μέχρι να πετύχει το μικρό του το Μαράκι μια και την πρώτη τους κόρη  την Ρηνούλα την χάσανε 6 χρονών και μετα τον Χριστοφοράκο τους κάπου σ αυτήν την ηλικία ..Τότε εύκολα χάνανε παιδιά.
 Δεν ήταν η επιστήμη σαν σήμερα προχωρημένη...
Έκανε υπομονή κι έκανε παιδιά μέχρι να πετύχει την κοράκλα του έλεγε.
Κι έτσι ήρθε η Μαρία και μετά ήρθα εγώ το Φωτεινάρι τους κόρη της Μαρίας  τους και του Γιώργου (και αυτός εξ Ανδρου ο γαμπρός τους)  . ..Ετσι με έλεγαν με καμάρι  την μικρή τους Φωτεινούλα  , Φωτεινάρι που μου θύμιζε πετεινάρι εξ ου προφανώς κι ο  φυσικός τσαμπουκάς μου σαν Φωτεινάρι -πετεινάρι κι εγώ λαλώ και κοκορεύομαι .

Ευθυτενής πάντα και γλεντζές  ο μπαρμπα Αλέκος και όμορφα περιποιημένος  με την κολόνια του  φρεσκοξυρισμένος με το μουστακάκι του το λεβέντικο και το φρεσκοσιδερωμένο του πουκαμισάκι το γαλάζιο  με το γελεκάκι του με το ρολόι στο τσεπακι να κρεμιέται απ την αλυσίδα ..
Του άρεσαν τα γαλάζια πουκάμισα πολύ και τα ανοιχτόχρωμα πράσινα κρασάτα σαν τα ματάκια του .
Στην μνήμη σου μπάρμπα  Αλέκο μας  αγαπημένε μου παππού εξ Άνδρου
ένα γλέντι η ζωή,  αυτό μου έμαθες  !!!!!

Φάνυ Πολέμη